Muling binuo ang Kaisipan ni Keynes at kinilala ng Nobel Prize! Inilahad ng mga Amerikanong ekonomista na sina Hall at Woodford ang pangunahing lohika sa likod ng mga desisyon sa pagkonsumo at mga patakaran ng bangko sentral

Ayon sa Filipino Financial News APP, inihayag ng Royal Swedish Academy of Sciences noong Oktubre 12 na ipagkakaloob ang Nobel Prize in Economic Sciences 2026 kina Robert Hall at Michael Woodford, mga ekonomistang Amerikano, bilang pagkilala sa kanilang natatanging kontribusyon sa microeconomic foundational research na naglatag ng pundasyon para sa mga patakaran sa pagpapanatili ng macroeconomic stability.

Ang dalawang iskolar na nakabase sa Amerika ay muling binigyang-kahulugan at pinaunlad ang kaisipan ni John Maynard Keynes matapos ang oil crisis noong dekada ’70. Kinilala si Hall dahil sa isang papel niyang inilathala noong 1978 na tumalakay kung bakit may pagnanais ang mga consumer na panatilihing matatag ang kanilang konsumo. Pagkatapos nito, pinalawak pa ni Woodford ang tinatawag na “New Keynesian Model.” Hanggang ngayon, malalim pa rin ang impluwensya ng modelong ito sa mga gumagawa ng patakaran sa buong mundo.

Ang pinakamalalim na pagbabagong dulot ng pananaliksik nina Hall at Woodford ay ang pagbuo ng isang analytical na pamamaraan para sa macroeconomic policy na nagsisimula mula sa micro-level na pag-uugali: Sa pag-unawa kung paano kumokonsumo ang mga sambahayan, paano nagtatakda ng presyo ang mga negosyo, at paano bumubuo ng inaasahan sa hinaharap ang tao, masusuri kung paano naaapektuhan ng interest rate at fiscal policy ang kabuuang ekonomiya. Ngayon, kapag tinalakay ng sentral bangko ang natural interest rate, output gap, inflation expectations, at ang magiging landas ng interest rate sa hinaharap, nakatatag ito sa teoryang binuo ng dalawang pinarangalang iskolar.

Ayon kay John Hassler, chairman ng Nobel Prize in Economic Sciences selection committee, sa isang pahayag: “Ang pananaliksik ng dalawang awardee ay nagbigay ng matatag na teoretikal na pundasyon sa mga modelong ginagamit ng mga sentral bangko at gobyerno sa buong mundo ngayon. Sa pamamagitan ng mga teoryang ito, mas mahusay nating nahaharap ang mga economic shock, tulad ng energy crisis o biglaang pagbabago ng household consumption.”

Nang tanungin si Woodford kung mayroong partikular na economic event o shock na nagpapatunay na ang kaniyang bagong framework ay tunay na subok, binanggit niya ang global financial crisis noong 2008. Noong panahon iyon, humarap ang mga sentral bangko sa mababang demand at hindi sapat ang simpleng pagbaba ng borrowing cost, kaya’t inangkop ng mga sentral bangko ang kanilang mga policy tool.

Aniya: “Ang forward-looking policy guidance ay gumanap ng mahalagang papel. Ibig sabihin, mas malinaw na ipinapaliwanag ngayon ng sentral bangko ang posibleng direksyon ng interest rate policy sa hinaharap, imbes na umasa lang sa agarang pagbababa ng interest rate. Isa ito sa mahahalagang bahagi ng mga policy response noon.” “Ito ay tunay na nakatulong sa pagpapabuti ng economic stability. Hindi nito mahimalang nalutas ang lahat ng problema, ngunit naniniwala akong isa ito sa mahahalagang ambag.”

Hall: Pagbabaligtad ng Pananaw sa Pananaliksik — Hindi Pwedeng Predikahin ng Maaga ang Konsumo ng Pamilya

Ang household consumption ay palaging isa sa pinakamahalagang variable sa pananaliksik ng macroeconomics. Ayon sa tradisyonal na teorya, kapag tumaas ang kita ng pamilya, tumataas din ang konsumo nila. Pero napag-alaman ng mga ekonomista na ang aktwal na pag-uugali ng pamilya sa konsumo ay mas komplikado. Halimbawa, kahit hindi tumaas ang kita ngayong taon, maaaring dagdagan na agad ng pamilya ang konsumo kung inaasahan nilang lalaki nang malaki ang kita nila sa susunod na mga taon. Sa kabilang banda, kahit malaki ang kasalukuyang kita, kung natatakot ang pamilya na mawalan ng trabaho sa hinaharap, maaari silang mas pumili ng mag-ipon. Ibig sabihin, hindi lang kasalukuyang kita ang nagpapasya sa konsumo kundi pati ang pananaw ng tao sa hinaharap nila.

Ang problema, mahirap obserbahan at sukatin ang inaasahang kita sa hinaharap. Sa matagal na panahon, naghanap ang mga ekonomista ng indicator na makakapagpakita ng household expectations upang makita at mapagtakhaan ang pagbabago sa konsumo, ngunit hindi naging kasiya-siya ang resulta.

Noong 1978, naglatag si Hall ng isang naiibang pananaw sa pananaliksik. Aniya, kung base talaga ang pagplano ng pamilya sa konsumo sa inaasahang kita sa hinaharap, ang kasalukuyang antas ng konsumo ay sumasalamin na sa impormasyong alam ng pamilya. Magbabago lang ang plano nila kapag may lumitaw na bagong impormasyon na magbabago rin ng kanilang pananaw. At ang totoong bagong impormasyon, ay hindi mahulaan bago ito lumitaw.

Dito, napunta si Hall sa isang tila kontra-intuwitibong konklusyon: Kung tama ang teorya, ang pagbabago sa household consumption ay hindi dapat mapanghula o mapredikta ng sistematiko at maaga. Binago nito ang direksyon ng pananaliksik. Hindi na kailangang maghanap ng variable na tumpak na makakapagpredikta ng pagbabago sa konsumo ang mga ekonomista; sa halip, tiniyak nila kung may kasalukuyang variable na sistematikong makakapagpredikta ng susunod na pagbabago ng konsumo. Nagbigay ng mahalagang empirical na suporta ang pananaliksik ni Hall at naging batayan sa mga sumunod na pag-aaral sa consumption.

Noong 1982, gamit ni Hall at ng ekonomistang si Frederick Mishkin ang microdata ng mga household at natuklasan nilang 80% ng mga sambahayan ay sumusunod sa teoryang ito, habang ang natitirang bahagi ay nakasandig sa kasalukuyang kita sa pang-araw-araw na gastos. Natulungan ng mga natuklasang ito ang mga ekonomista na unawain kung bakit nagkakaroon ng magkakaibang epekto ang parehong fiscal o monetary policy sa iba’t ibang pamilya.

Woodford at ang Bagong Modelo: Bakit Mahalaga ang Pamamahala ng Expectations ng Sentral Bangko?

Kung pinalalim ni Hall ang pag-unawa ng ekonomista sa desisyon ng pamilya sa konsumo, pinalawak naman ito ni Woodford sa pamamagitan ng pagsasama ng expectations ng pamilya, pagpepresyo ng negosyo, at interest rate policy ng sentral bangko, sa isang unified macroeconomic framework.

Noong 2003, inilathala ni Woodford ang isang aklat na sistematikong nagpaliwanag ng New Keynesian theory, at naging mahalagang modelo ang micro-based macro model na ito sa mga sumunod na pag-aaral. Ang sentro ng modelong ito ay ang pagturing sa macroeconomy bilang resulta ng interaksyon ng maraming pamilya at negosyo. Babase ang mga pamilya sa income expectations at interest rate sa pagdedesisyon kung magtitipid at magkukonsumo; magbabase ang negosyo sa production cost, market demand, at presyo sa hinaharap sa pagtatakda ng presyo ng produkto; at gagamitin ng sentral bangko ang interest rate policy para impluwensyahan ang mga behavior na ito.

Isa sa mga mahalagang konsepto rito ang natural interest rate, na siyang antas ng interest rate na hindi nag-uudyok o pumipigil sa aktibidad ng ekonomiya. Kapag ang policy rate ay mas mababa sa natural rate, maaaring tumaas ang pangungutang at kasalukuyang konsumo; kapag mas mataas ito, maaaring madaig ang demand sa konsumo at investment.

Ngunit pinakita pa ni Woodford na hindi lang sa kasalukuyang interest rate nakasalalay ang epekto ng sentral bangko sa ekonomiya. Ang paniniwala ng tao tungkol sa pagbabago ng interest rate sa hinaharap ay babago rin sa kanilang economic decision-making ngayon.

Halimbawa, kung inaasaan ng negosyo na tataas ang production cost at presyo ng produkto sa hinaharap, maaaring itaas na agad ang presyo kahit hindi pa tumataas ang gastos; kung inaasahan ng pamilya na bababa ang interest rate sa hinaharap, maaaring baguhin na nila ang kanilang consumption at saving decisions. Kaya’t mahalaga ang malinaw at kapani-paniwalang pagpapahayag ng sentral bangko ng policy target at mga plano dahil ito ang nagpapatatag ng economic expectations. Dito nakasalalay ang naging mataas na halaga ng policy statements, rate guidance, at inflation expectations sa mga modernong sentral bangko.

Isa pang mahalagang ambag ng Woodford model ay ang tulong nitong maunawaan ng mga ekonomista ang pagkakaiba ng epekto ng demand variation at supply shocks sa ekonomiya. Halimbawa, kapag biglang tumaas ang presyo ng langis, tumataas ang gastusin ng negosyo at nababawasan ang produktong maaaring ialok ng ekonomiya. Kahit hindi dagdagan ng consumer ang purchases, dahil mas mababa na ang kakayanang mag-produce, maaaring magmukhang sobra ang demand, kaya tumataas ang inflation. Sa ganitong sitwasyon, hindi sapat ang simpleng pagmumungkahi ng consumption stimulation; sa halip, maaaring kailanganin ang pagtaas ng interest rate at kaunting pagpigil ng demand para mapigilan ang inflation.

Sa pamamagitan ng konsepto ng output gap, ipinakilala ni Woodford kung paano ikumpara ang aktwal na output ng ekonomiya sa natural output level, para masuri kung sobra nga ba ang demand. Pinayagan ng framework na ito ang policy makers na mas sistematikong masuri ang mga epekto ng paglobo ng presyo ng enerhiya, supply chain disruptions, at iba pang external shocks.