Euro wobec jena osiągnął 177,00, wzrost o 0,02% w ciągu dnia

We wrześniu japońscy inwestorzy po raz drugi z rzędu byli netto sprzedającymi zagraniczne obligacje, co było wynikiem wzrostu kosztów pożyczek w USA i Europie oraz coraz bardziej atrakcyjnych krajowych rentowności, skłaniając ich do wycofania się z zagranicznych rynków obligacji. We wtorek Ministerstwo Finansów Japonii podało, że w zeszłym miesiącu japońscy inwestorzy netto sprzedali zagraniczne obligacje o wartości 969 miliardów jenów (6.13 miliarda USD), mniej niż w poprzednim miesiącu, kiedy wyniosło to 1.16 biliona jenów. Wśród nich netto sprzedano długoterminowe obligacje walutowe za 1.43 biliona jenów, co jest najwyższym wynikiem od sześciu miesięcy; jednocześnie kupiono krótkoterminowe papiery wartościowe o wartości około 457 miliardów jenów. Wzrost stóp procentowych w Japonii zaczyna przyciągać część ogromnych inwestycji zagranicznych z powrotem, oznaczając znaczącą zmianę w globalnych przepływach kapitałowych. Od początku roku japońscy inwestorzy netto sprzedali zagraniczne obligacje o wartości około 5.08 biliona jenów, co jest najwyższym poziomem od 2022 roku. Ten odpływ kapitału może wesprzeć kurs jena i wywrzeć presję na rynku obligacji, na którym Japonia od dziesięcioleci była głównym nabywcą. Koszty energii gwałtownie wzrosły, co nasila obawy o inflację, skłaniając Federal Reserve oraz European Central Bank do podwyżek stóp procentowych we wrześniu, pogłębiając presję na globalne rynki obligacji. Na początku tego tygodnia rentowność benchmarkowych dziesięcioletnich obligacji rządowych Japonii wzrosła do 3.122%, osiągając najwyższy poziom od 30 lat, co zwiększyło atrakcyjność krajowych obligacji. We wrześniu Bank of Japan przodował w sprzedaży zagranicznych długoterminowych obligacji, osiągając netto sprzedaż o wartości 2.49 biliona jenów, co jest najwyższą wartością od siedmiu miesięcy. Firmy ubezpieczeniowe na życie i firmy zarządzające funduszami inwestycyjnymi również zanotowały netto sprzedaż odpowiednio 288.6 miliarda jenów i 200.1 miliarda jenów. Natomiast konta powiernicze netto kupiły długoterminowe obligacje walutowe o wartości 1.2 biliona jenów, co pokazuje zróżnicowanie strategii inwestycyjnych wśród japońskich instytucji. Inny raport Bank of Japan pokazuje, że w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy tego roku japońscy inwestorzy netto sprzedali amerykańskie obligacje o wartości 4.74 biliona jenów, jednocześnie netto kupując europejskie obligacje za 355.85 miliarda jenów. Wśród nich netto kupili włoskie obligacje za 329.82 miliarda jenów, jednocześnie sprzedając francuskie obligacje za 208.59 miliarda jenów i niemieckie za 94.25 miliarda jenów.

Infrastructure Capital Advisors pozytywnie ocenia amerykańskie obligacje dziesięcioletnie, argumentując to przewidywaniem, że Fed podniesie stopy procentowe jeszcze tylko raz. Dyrektor generalny oraz menedżer portfela tej firmy w raporcie zauważa, że pojedyncza podwyżka jest zgodna z „dot plot” Fedu (czyli prognozami decydentów dotyczącymi stóp procentowych), a także niższa od obecnych oczekiwań rynkowych. Według niego: „Rentowność amerykańskich obligacji dziesięcioletnich zwykle znajduje się około 100 punktów bazowych powyżej końcowej stopy Fed, dlatego spodziewamy się, że słabe dane z rynku mieszkaniowego i niska wartość bazowego CPI skłonią Fed do wstrzymania się z dalszymi podwyżkami, a rentowność obligacji dziesięcioletnich ustabilizuje się na poziomie około 5%.”

W tym miesiącu francuskie obligacje rządowe zostały poddane wyprzedaży, co rozprzestrzeniło się na szerszy rynek strefy euro. Sytuacja przyciągnęła dużych inwestorów, którzy masowo wykupują aktywa dotknięte spadkami, w tym włoskie obligacje i obligacje korporacyjne. Inwestorzy zakładają, że obawy rynku związane z rozprzestrzenianiem się ryzyka mogą być nadmiernie wyolbrzymione. Premia za koszty finansowania francuskich obligacji 10-letnich względem niemieckich obligacji o tej samej długości została powiększona do 1.4 punktu procentowego, co stanowi wzrost o około dwie trzecie w stosunku do początku miesiąca. Wraz ze wzrostem obaw o potencjalne konsekwencje kryzysu zadłużenia we Francji, rozszerzyły się także spready innych obligacji strefy euro, przy czym spread włoskich obligacji osiągnął ponad 1.1 punktu procentowego. Kilka dużych firm zarządzających aktywami poinformowało, że zdecydowanie kupowały obligacje dotknięte wyprzedażą, argumentując, że strefa euro raczej nie powtórzy ekonomicznego załamania w stylu kryzysu zadłużeniowego sprzed dziesięciu lat. Instytucje takie jak abrdn są zdania, że „to nie jest powtórka z początku lat 2010".

Według Financial Times, w tym miesiącu fala wyprzedaży francuskich obligacji rządowych rozprzestrzeniła się na szerzej pojęty rynek strefy euro, skłaniając dużych inwestorów do nabywania aktywów dotkniętych spadkami, w tym obligacji włoskich i korporacyjnych. Wielu dużych zarządzających aktywami poinformowało, że zdecydowanie kupowali obligacje objęte wyprzedażą, argumentując, że powtórzenie kryzysu zadłużenia strefy euro sprzed ponad dekady jest mało prawdopodobne, a obawy rynku dotyczące „efektu zarażenia” mogą być przesadzone.