Ang presyo ng ginto at ani ng U.S. Treasury ay sabay na tumataas, paano maunawaan ang credit hedging pricing model ng ginto?

　　Ang “presyo ng ginto ay tumataas kasabay ng US Treasury yield” ay hindi nangyayari linggu-linggo, kundi resulta ng sabayang pagtaas ng sentro ng presyo sa nakaraang taon. Matapos ang hawkish na talumpati ni Waller noong nakaraang linggo, ang presyo ng ginto ay bumagsak nang malaki, ang dolyar at ang maikling dulo ng interest rate ay tumaas, na nagpapakita na epektibo pa rin ang tradisyonal na oportunidad-cost framework; ngunit kapag ang pagtaas ng long-end rate ay sanhi ng term premium, supply ng bonds, at fiscal credit compensation, nagkakaroon ng credit hedging premium ang ginto. Ang pag-unawa kung kailan nag-iiba ang dalawang uri ng interest rate ay mas mahalaga kaysa sa simpleng paghusga na “kapag tumataas ang interest rate, bumabagsak ang ginto.”

　　

　　Noong nakaraang linggo, ang ginto ay lumakas muna bago humina. Noong Agosto 25, umabot ng mahigit $4,650/ounce ang spot gold sa London, na ang pangunahing dahilan ay ang mainit na pagtutok ng market sa utang ng US na umabot sa $40 trilyon, plano ng US Treasury na palawakin ang repo para sa long-end Treasuries, at pangamba sa credit ng dolyar; noong Agosto 28, binigyang-diin ni Waller sa Jackson Hole na kung ang underlying inflation ay hindi malinaw at mabilis na bumalik sa target, marami pa raw trabaho ang Fed. Tumaas ang posibilidad ng rate hike nitong Setyembre mula sa halos 36% papuntang 58%, ang 2-year US Treasury yield ay tumaas ng halos 11 bps sa isang araw, at ang 10-year yield ng humigit-kumulang 5 bps, umakyat ang US Dollar Index sa mga 99.7, at ang spot gold ay bumagsak ng mga 3.2% sa $4,454/ounce, winakasan ang rally ng mga nakalipas na linggo.

　　Sa buong linggo, ang 10-year at 30-year US Treasury yields ay bumaba mula 4.74% at 5.27% noong Agosto 21 patungong 4.73% at 5.22% noong Agosto 28, at ang gold futures ay bumagsak ng mga 3.2% sa buong linggo, kaya't “sabay na tumataas ang presyo ng ginto at US bond yield” ay hindi naging overall trend noong nakaraang linggo. Ang tunay na sabayang takbo ay nangyari noong Agosto 17-21 at noong nakaraang taon sa antas ng presyong sentro; noong Biyernes ay bumalik na naman sa tradisyonal na transaksyon na “pataas ang dolyar at policy interest rate, pababa ang ginto.”

　　Pinalakas din ng pondo ang reversal na ito. Hanggang Agosto 25, ang net long position ng COMEX managed funds sa gold ay mga 151,300 contracts, tumaas ng mga 5,400 mula sa nakaraang linggo, ngunit hindi pa kabilang dito ang sell-off noong Biyernes; bumaba naman ang SPDR gold holdings mula 1,047.21 tonelada noong Agosto 21 patungong 1,042.36 tonelada noong Agosto 28, nabawasan ng 4.85 tonelada sa loob ng linggo. Mataas ang posisyon at marginal outflow mula sa ETF, kaya’t madaling maging mass profit-taking ang epekto ng hawkish stance. Patunay ito na hindi permenteng “insensitive” ang gold sa interest rate at dolyar—ang credit hedging ay ikalawang price axis na idinadagdag sa tradisyonal na framework.

　　

　　Ang “pagtaas ng US Treasury yield” ay nagbibigay ng hindi bababa sa dalawang magkakaibang kahulugan ng ekonomiks.

　　Una ay ang pagtaas ng policy rate o real interest rate: dahil sa economic resilience, sticky inflation, o Fed na humahawkish, tumataas ang short-term rate at dolyar, kaya't tumataas ang opportunity cost ng non-yielding gold—karaniwang masama ito para sa ginto. Ang reaksyon ng market matapos ang talumpati ni Waller noong nakaraang linggo ay perpektong halimbawa nito.

　　Ikalawa ay ang pagtaas ng term premium o credit compensation: Humaharap ang investors sa mas malaking supply ng long-term bonds, mas mataas na inflation risk, at mas mahinang fiscal sustainability, kaya’t kailangan ng mas mataas na premium para maghawak ng long-term US bonds. Sa ganitong sitwasyon, ang pagtaas ng long-end yield ay hindi nangangahulugan na mas “safe” ang US assets, kundi nagpapahiwatig ng mas mataas na hinihinging kabayaran para sa long-term purchasing power at policy constraints. Bilang non-sovereign credit asset, puwedeng sumabay tumataas ang presyo ng ginto sa long-end yield.

　　

　　Hanggang Agosto 27, umabot na ang US federal debt sa mga $40.08 trilyon. Mas mahalagang tutukan ang sabayang epekto ng mataas na utang, mataas na interest rate, at patuloy na pangangailangang mangutang: Tumataas ang cost ng rolling over ng debt, dumarami ang supply ng long-term bonds, kaya't kailangan ng investors ng mas mataas na term premium. Sa puntong ito, ang “risk-free rate” ay nananatiling reference para sa financial system, pero mas malaki na ang nilalaman nitong fiscal at inflation risk compensations.

　　

　　Noong Agosto 19, inihayag ng US Treasury na simula Setyembre 9, itataas nila ang liquidity support repo ceiling mula $2B papuntang hindi bababa sa $4B para sa 10-20 year at 20-30 year nominal Treasuries, at magtatagal ito hanggang Nobyembre 4. Mapapabuti nito ang liquidity at market-making ng hindi bagong isyu na long-term bonds, pero hindi ito quantitative easing, hindi nagpaparami ng base money, at hindi direktang nagpapababa ng US federal debt. Mas tumpak na ipaliwanag ito bilang polisiya na mas tutok sa liquidity at demand structure sa long end ng market, hindi “direktang pag-backstop ng Treasury sa rate.”

　　Hindi rin mismong pag-default ng US Treasuries ang tina-target na hedge ng gold, kundi ang posibleng aktwal na pagbawas ng purchasing power sa high-debt environment: Mas mataas na inflation, mahaba-habang financial repression, mas mahina ang real returns, o mga policy constraint para mapanatili ang debt sustainability. Kapag ang risk ay nanggagaling sa mga panganib na ito, hindi ibig sabihin ng mas mataas na nominal rate ay mas secure ang US assets—bagkus muling tinataasan ang credit hedging value ng ginto.

　　Ang planong long-bond repo ng US Treasury ay liquidity support, hindi QE; credit hedging ay para protektahan laban sa risk sa long-term purchasing power at policy constraints, hindi ibig sabihin magde-default na ang US Treasuries.

　　

　　Pinaliwanag ng term premium kung bakit puwedeng sabay tumaas ang ginto at long-bond yield, at ng pagbilis ng central bank gold buying kung bakit hindi maibalik sa dating range and gold price kahit mataas ang real rate. Ayon sa World Gold Council, noong Q2 ng 2026, global central bank net buying ng gold ay 289 tonelada (+62% YoY), limang beses ang laki kumpara sa na-revise na 57 tonelada ng Q1; subalit 345 tonelada lang ang kabuuan ng first half, pinakamababa simula 2022. Ibig lang sabihin, tuloy pa rin ang trend ng gold buying, pero hindi linear ang bilis. Mula 2022 hanggang 2024, mahigit 1,000 tonelada kada taon ang netong central bank gold buying, 863 tonelada naman ang 2025, mataas pa rin sa kasaysayan.

　　Iba ang ganitong demand sa ETF trading. Ang central bank ay bumibili ng ginto para sa reserve safety, asset diversification, crisis performance, at geopolitical risk, hindi sensitibo sa fluctuation ng real rate kada linggo. Sa survey ng central banks taong 2026, 89% ay umaasahang patuloy na madaragdagan ang global central bank gold reserves sa susunod na taon, at 45% ay planong dagdagan ang kanilang reserve. Ang long-term buying ng official sector ang nag-embed ng mas stable na “reserve safety premium” sa gold price.

　　Dapat iwasan na gawing katumbas nito ang “mabilis na pagpapalit sa dolyar”. Ayon sa datos ng IMF, ang share ng dolyar sa global allocated FX reserves ay tumaas mula 56.42% noong Q4 2025 papuntang 57.13% noong Q1 2026, na nagpapakita na paunti-unti’t may bidirection ang adjustment. Ang mas eksaktong paliwanag: Hindi kolektibong iniiwan ng central bank ang dolyar, kundi nagdadagdag ng asset na hindi umaasa sa anumang sovereign credit sa labas ng dollar system.

　　

　　Isama ang tatlong puwersa para maipaliwanag kung bakit mabilis bumabagsak ang ginto matapos ang hawkish talk, at kung paano nakakapanatili ng mataas na pricing center kahit elevated ang real rate.

　　

　　

Ang real interest rate, dollar index, expectation ng Fed, at ETF flows ang nagtatakda ng short-term na direksyon. Matapos ang talumpati ni Waller, naging lantad na bearish ang trading level.

　　

Laki ng utang, fiscal deficit, netong interes, at term premium ang nagpapasiya kung makakukuha ng credit hedging premium ang ginto. Ang antas na ito ang nagpapaliwanag ng synchronous na pagtaas ng sentro ng presyo ng ginto at long-term yield noong nakaraang taon.

　　

Ang central bank gold buying, diversification ng reserve, at geopolitical risk ang tumutukoy ng long-term pricing center. Mabagal magbago ang level na ito, pero mas matagal ang suporta sa presyo ng ginto.

　　

　　Setyembre 4, 20:30 (UTC+8) non-farm payroll: Bantayan ang lawak ng paghina ng employment at reaksiyon ng dolyar at real interest rate.

　　Setyembre 9, simula ng long-end repo expansion: Bantayan kung bababa ang yield at term premium.

　　Setyembre 10 PPI, Setyembre 11 CPI (parehong 20:30 (UTC+8)): Bantayan ang core inflation at energy items.

　　Setyembre 17, 02:00 (UTC+8) FOMC: Bantayan ang rate decision, economic forecasts, dot plot, at policy communication.

　　

　　Ipinakita ng pullback noong nakaraang linggo na sa maiksing panahon, naaapektuhan pa rin ang ginto ng rate hike expectation, dollar, at real rate; ngunit hindi agad nababago ng isang hawkish na talumpati ang paigting ng US debt, mataas na term premium, at central bank gold buying. Para sa mga investor, mas mahalaga hindi lang kung lubusan nang “humiwalay ang ginto sa interest rate,” kundi kung anong layer ng pricing ang nangunguna ngayon.

　　Kung hihina ang employment at inflation data, bababa ang expectation sa rate hike, mas gagaan ang trading layer, at maaaring bumalik ang ginto sa credit at reserve logic; pero kung patuloy na malakas ang inflation, mananatiling volatile ang gold sa mataas na lebel. Sa allocation, iwasan ang masyadong concentrated na bandang-banda sa resulta ng isang policy meeting—pwede ring gumamit ng batch buying o installment investment para i-smooth ang volatility at gamitin ng ginto ang papel nito sa diversification at credit hedging sa portfolio.

Manedyer ng artikulo: Zhu Henan