AI Capital Bureau: Komprehensibong Pagsusuri sa “Pangmatagalang Pangako”—Ang “Invisible Leverage” ng Nvidia at Malalaking Cloud Provider

May-akda | Zhao Ying

      Editor | Matikas AI

Ang arms race sa AI infrastructure ay nagpapalakas ng napakalaki at komplikadong off-balance sheet risk exposures, na halos hindi matukoy sa tradisyunal na financial statements.

Ayon sa pinakabagong research report ng Morgan Stanley, ang mga hyperscale cloud giants at chip companies gaya ng Google (GOOGL), Meta, Amazon (AMZN), Microsoft (MSFT), Oracle (ORCL) at Nvidia (NVDA) ay may higit $1.3 trilyon na long-term commitments—mahigit $640 bilyon dito ay sa procurement, habang nasa $675 bilyon ay lease commitments. Ang mga pangakong ito ay kadalasang wala sa asset at liability statement, kaya hirap ang mga investors na matukoy ang tunay na leverage ng mga kumpanya—lampas na ang off-balance sheet leverage sa pace ng on-balance sheet leverage.

Sa usapin ng cash flow pressure, nakababahala na ang laki ng commitments ng ilang kumpanya: ang combined lease at procurement commitments ng Meta ay katumbas ng 1.7 beses ng kanilang operating cash flow sa susunod na 12 buwan, habang ang Oracle ay mahigit 7 beses nito. Madalas, ang mga pangakong ito ay malalim na konektado sa infrastructure financing kaya kung magbago ang AI demand expectations, maliit ang opportunity para sa renegotiation.

Kung patuloy na lalampas ang demand sa supply ng computing power, magiging competitive edge ang mga kontratang ito bilang lock-in sa limitadong resources. Subalit kung bumaba ang demand, marami sa mga commitment ay integrated na sa financing ng developers, suppliers, private credit, at public bonds, kaya’t mahirap umatras o magbago ng kasunduan.

Procurement commitments: Anim na beses ang paglago sa loob ng limang taon, isang espada sa supply chain

Ang procurement commitments ang pinaka-direktang off-balance sheet pressure, pinalaki ng AI data center expansion wave ang commitments ng hyperscale cloud companies at Nvidia.Ayon sa Morgan Stanley, umabot na sa mahigit $644 bilyon ang kabuuang halaga ng procurement commitments ng anim na kumpanyang ito—doble mula noong isang taon at anim na beses mula limang taon na ang nakalipas. Sinasakop nito ang GPU, memory, lupa, kuryente, data center shell leases, at iba pang bahagi ng infrastruktura.

Batay sa US GAAP at SEC regulations, required na i-disclose ng mga kumpanya ang “unconditional purchase obligations,” ibig sabihin, mga hindi mababawiang payment commitments para sa mga produkto o serbisyo na may fixed o minimum na dami. Ngunit bago ma-deliver ang item, hindi pa ito kinikilala bilang asset o liability kundi idinadaan muna sa mga footnote.

Partikular ang Nvidia: para maseguro ang foundry capacity at memory supply, maagang nag-stockpile si Nvidia. Hanggang Enero 2026, ang inventory at related procurement commitments nito ay umabot sa tinatayang 32% ng inaasahang FY27 revenue ng merkado mula sa dating 15% hanggang 20%. Sabi ng Morgan Stanley, advantageous ito pagdating sa supply satisfaction pero malaki rin ang downtrend risk kung bababa ang demand.

Capacity arrangements: Malalaking commitments ay kadalasang off-balance sheet

Ang cloud capacity arrangement ay isa pang mahalagang estruktura. Nangangako ang supplier na magbibigay ng computing power sa tiyak na panahon habang ang customer ay may minimum consumption. Hanggat di tinutukoy ang specific GPU o rack at walang control ang customer sa asset, ang ganitong kontrata ay hindi tinuturing na lease contract.

Ibig sabihin, maaaring hindi maging lease liability ang minimum payments. Kapag ginamit lang ng kliyente ang kapasidad at natanggap ang bill, doon pa lang papasok sa profit and loss o magiging accounts payable ang gastos.

Ayon sa disclosure, may $27 bilyon na commitment ang Nvidia sa cloud services agreement, $10 bilyon kay Oracle; ang Meta ay hindi nagbigay ng specific amount ngunit kasama sa $131 bilyon commitments nito ang third-party cloud capacity arrangements. Take-or-pay contracts ay kabilang din dito:Kahit alin, kailangang bumili ng minimum serbisyo ang buyer o magbayad ng minimum amount. Ang ganitong kontrata ay magagamit ng supplier para masuportahan ang infrastructure financing ngunit halos walang exit ang customer.

Ang "take-or-pay" contracts ay tipikal sa arrangement na ito—kahit gaano pa kaliit gamitin ng buyer, full payment pa rin. Ang kasunduan ng Microsoft (MSFT) at CoreWeave (CRWV) ay isang halimbawa—inihayag ng CRWV na karamihan ng kita nila ay galing sa mga pangmatagalang take-or-pay contracts at ginagamit ito bilang underlying assets ng data center financing debt. Ibig sabihin, kapag nagbago ang demand expectations, mahirap nang mag-renegotiate sa kontratang ito dahil naka-embed na sa third-party financing structure.

Lease commitments: $675 bilyon ay hindi pa naipapasok sa balanse

Hindi bago ang lease. Ang operating at financing leases ay pumasok sa balanse kapag nagsimula na. Sa kasalukuyang disclosures, nasa $82 bilyon sa financing lease liabilities at $175 bilyon sa operating lease liabilities na ang hawak ng MSFT, ORCL, META, AMZN, at GOOGL.

Ang tunay na malaki ay ang hindi pa umpisang lease: $675 bilyon, na tumaas mula $240 bilyon isang taon ang nakaraan. Karamihan dito ay long-term data center shell leases na ginagamit para sa financing ng developers pero outside the balance sheet muna hanggang magsimula ang lease. Unti-unti itong papasok sa balanse kasama ng pag-handover ng data center.

Partikular ang Oracle na may $261 bilyon na hindi pa umpisang lease, Microsoft na may $155 bilyon, Meta $104 bilyon, Amazon $96 bilyon, Google $59 bilyon. Sabi ng Google at iba pa na hindi pa umpisang lease commitments ay papasok sa balanse bago mag-2031.

Pinapayagan pa ng accounting rules ang iba-ibang uri ng lease payments na lumalampas o wala sa liabilities, tulad ng variable lease payments (hal: kuryente, maintenance), renewal options (kapag “reasonably certain” lang), residual value guarantee (RVG), pati third-party endorsements at guarantees. Halimbawa, ang variable lease payments ni Google ay 30% na ng total lease costs, Meta 25%, Amazon lampas 10%—at aasahan pang tataas pag nadadagdag ang new data center leases.

Guarantee at residual value guarantee, tinatago ang risk sa drawer ng “maaaring mangyari”

Ang residual value guarantee ay commitment ng lessee na tiyaking hindi bababa sa partikular na halaga ang value ng asset sa lease end—pag mababa rito, binabayaran ang diperensya. Ito’y parang contingent liability pero ipinapasok lang kapag malamang bayaran. May ganitong structure ang Meta at Blue Owl Capital transaction.

Sa third-party lease endorsement, Google (Alphabet) ang may pinakamalaking halaga. Ayon kay Morgan Stanley, nagbigay ng halos $17 bilyon ang Google bilang lease endorsement sa bitcoin mining companies na nagdi-develop ng data centers, kabilang ang Cipher, Hut 8, TeraWulf at Flash Compute—na sumasaklaw ng mahigit 1,000MW (megawatt) ng computing capacity. Naka-align ang endorsement sa construction debt at nagiging epektibo sa pagsisimula ng lease, unti-unting bumababa kasabay ng amortization.

Ayon sa US GAAP, basta hindi pa “probable” ang payment, hindi muna ito isinasama sa balance sheet. Pero, mas maingat ang treatment ng mga raters tulad ng S&P; kapag naging effective na ang guarantee (at lease), ia-adjust na ang debt ni Google batay dito. Sinabi rin ng S&P noong Disyembre 2023 na kung mahalaga ang contingent guarantee sa financing ng counterparty, maaaring i-adjust ang debt base sa net after-tax amount (halimbawa, $100 guarantee = $79 debt adjustment).

Power Purchase Agreement: Daan-daang milyong dolyar, di kita sa cash outflow

Hindi lang GPU ang kulang sa data centers, kundi pati kuryente.

Para matugunan ang power needs ng AI data centers, pumipirma ang mga hyperscale cloud giants ng long-term power purchase agreements (PPA)—umaabot minsan ng 20 taon ang contract. Kadalasan ay fixed-price ito, para bana sa energy producer na ma-recover ang investments at kumita, at nagbibigay din ng assurance para sa infrastructure financing.

Mga tipikal: Microsoft at Constellation Energy (20-year PPA para sa Three Mile Island nuclear restart), Google at NextEra Energy (Iowa Duane Arnold nuclear restart), Meta at Vistra Corp (20-year, mahigit 2,600MW zero-carbon power). Tancha ni Morgan Stanley analyst David Arcaro, ang Meta-Vistra PPA ay $7 – $8.6 bilyon total over 20 years, katumbas ng roughly $350 million–$430 million kada taon.

Sa accounting, maaaring ituring ang PPA bilang lease, ordinary procurement commitment o derivatives depende sa kontrata—nagkakaiba-iba tuloy ang disclosures. Ibinunyag ng Google ang 20-year, $9.9B (2026) PPA bilang lease; si Meta naman, dahil walang fixed/minimum purchase commitment, hindi kayang i-disclose ang future liabilities.Ayon kay Morgan Stanley, anuman ang accounting treatment, hangga't hindi naide-deliver ang kuryente o nagsisimula ang lease, wala muna ito sa balance sheet—panibagong mabigat na future cash outflow na hindi kita ang transparency.

06

SPV ay hindi mahika—karamihan ng chip financing ay mananatiling debt risk

Maaaring bumili ang mga high-rated cloud giants ng chip gamit ang cash/utang; ang mga AI infrastructure na high-yield o hindi rated, nakadepende sa asset-backed structure tulad ng SPV loans na suportado ng take-or-pay computing contracts, advance payments, chip leasing through SPV, at iba pang supply chain financing/securitization.

Ang tanong ay hindi kung may SPV kundi kung sino ang may risk. Kung unconditional guarantee ng parent ang SPV debt, papasok pa rin ito sa parent balance sheet. Kung limited recourse at may matibay na contract sa high credit customer, maaaring maging off-balance sheet ang treatment; pero maaring i-classify pa rin ng raters na parang debt burden dahil sa economic dependency o potential parent support.

Nakakapagpabawas ng short-term cash flow stress ang client advance payments sa GPUaaS, na kadalasang nakalista bilang deferred revenue at hindi direct debt—pero kasama pa rin sa credit quality consideration. Ang chip lease ay more direct: papasok sa balanse pag nagsimula; bago iyon, off-sheet pa rin.

Ito rin ang pinaka-dapat bantayan sa paikot ng AI capital: committed na ang funds, pero ang risk ay pira-piraso sa procurement, pending lease, variable payment, PPA, guarantees, SPV, at rating adjustments. Sa AI companies, hindi sapat ang nakasulat sa balance sheet—mas maagang magsasabi ang footnote ng future risks kung sino ang pinakamalaking tumaya sa AI demand.

* Salamat sa pagbasa!

* Inaanyayahan kayong magbahagi ng inyong pananaw sa comment section,at kung mapapansin ninyo ang 👍 at shares, labis naming pasasalamatan!

* Tayo'y sama-samang maging curious sa mundo👇