Fala sprzedażowa japońskich obligacji dotyka czterech największych firm ubezpieczeniowych w Japonii! 96 miliardów dolarów strat niezrealizowanych i przymusowe odpisy wartości aktywów.

Według informacji z aplikacji Golden Ten Data, cztery największe japońskie firmy ubezpieczeniowe na życie raportują, że w ciągu trzech miesięcy do końca czerwca ich niezrealizowane straty z japońskich obligacji krajowych wzrosły o 7%, podkreślając ryzyko związane ze wzrostem rentowności dla japońskiego sektora ubezpieczeń.

Z danych kwartalnych od kwietnia do czerwca wynika, że cztery główne japońskie firmy ubezpieczeniowe na życie — Nippon Life Insurance Company, Dai-ichi Life Holdings Group, Sumitomo Life Insurance Company oraz Meiji Yasuda Life Insurance Company — powiększyły swoje księgowe straty z obligacji do 15,13 biliona jenów (około 96 miliardów dolarów). Jednak oprócz Nippon Life Insurance Company, pozostałe trzy firmy zanotowały wzrost niezrealizowanych strat z posiadanych obligacji.

Spadek cen obligacji doprowadził również do sytuacji, w której część pozycji wymagała zastosowania procedur księgowych związanych z utratą wartości — czyli gdy wartość rynkowa obligacji jest o ponad 50% niższa od kosztu zakupu, należy potwierdzić stratę z utraty wartości aktywów. Nippon Life Insurance Company zaraportowała stratę z tytułu utraty wartości w wysokości około 44 miliardów jenów, a Meiji Yasuda Life Insurance Company potwierdziła stratę w wysokości 25,3 miliarda jenów.

Japońskie firmy ubezpieczeniowe na życie zazwyczaj utrzymują japońskie obligacje państwowe i inne papiery dłużne do ich terminu wykupu, aby zaspokoić potrzeby związane z zobowiązaniami ubezpieczeniowymi. Jednak jeśli klienci masowo rezygnują z polis, ubezpieczyciel może być zmuszony sprzedać te obligacje w celu wypłaty odszkodowań, co może obciążyć rentowność i portfel inwestycyjny firmy.

Japońska Agencja Usług Finansowych w raporcie regulacyjnym z 6 sierpnia stwierdziła, że wzrost niezrealizowanych strat z obligacji wpływa na księgowość i płynność ubezpieczycieli; regulatorzy uważnie śledzą działania inwestycyjne tych firm.

Obawy rynkowe, że rząd premier Sanae Takaichi może zwiększyć wydatki budżetowe w celu wsparcia gospodarki, sprawiły, że rentowność 30-letnich japońskich obligacji skarbowych w maju przekroczyła chwilowo 4%, osiągając historyczny rekord. Takie superdługoterminowe obligacje są podstawowymi instrumentami inwestycyjnymi dla ubezpieczycieli na życie.

Wyprzedaż japońskich obligacji skarbowych w drugim kwartale uwidacznia dwie wzajemnie wzmacniające się linie presji. Po pierwsze, efekt globalnej inflacji: wzrost cen energii, napędzany przez wojny, podnosi koszty pożyczek rządów na całym świecie, a Japonia nie jest wyjątkiem. Po drugie, lokalne ryzyko fiskalne — polityka premier Takaichi budzi wśród inwestorów obawy o dyscyplinę finansową rządu Japonii.

Choć rentowność 30-letnich japońskich obligacji skarbowych niedawno spadła, trzy czynniki będą nadal wywierać presję na ceny japońskich obligacji: stopniowe podwyżki stóp przez Bank Japonii, wzrost globalnej premii za czas trwania oraz rozległe plany emisji obligacji przez rząd Japonii.

Wraz z ograniczaniem przez Bank Japonii skali zakupów obligacji, inwestorzy coraz częściej zadają sobie pytanie: kto przejmie stale rosnący dług rządowy? Prognozy dotyczące rosnącego popytu krajowego są w tej sytuacji szczególnie istotne. Według wcześniejszych szacunków Société Générale, japoński Government Pension Investment Fund (GPIF) może dodatkowo zakupić do 12,3 biliona jenów (około 76 miliardów dolarów) japońskich obligacji skarbowych, nie zmieniając ram inwestycyjnych w zakresie alokacji aktywów.

Szacunki Société Générale opierają się na prostym założeniu: GPIF stopniowo zwiększa udział krajowych obligacji z poziomu 26,9% odnotowanego w marcu do obecnego maksymalnego limitu 31%. W średnim terminie, nawet przy stopniowym zwiększaniu alokacji obligacji do dozwolonego progu, GPIF może udostępnić potencjalny popyt na rynku w wysokości od 76 do 90 miliardów dolarów. Société Générale ostrzega jednak, że główny problem japońskich obligacji to nierównowaga podaży i popytu — „stabilna podaż na aukcjach oraz przyspieszające zacieśnianie polityki pieniężnej zwiększają podaż obligacji, podczas gdy krajowy popyt słabnie, a globalna premia za czas trwania rośnie”.