Andre Cronje: DeFi nie jest już zdecentralizowane, branża wokół „mechanizmu wyłącznika” powoduje podział w kwestii bezpieczeństwa

Odaily poinformował, że Andre Cronje stwierdził, iż większość obecnych zdecentralizowanych protokołów finansowych (DeFi) nie spełnia już „ścisłej definicji DeFi” i bardziej przypomina systemy biznesowe zarządzane przez zespoły, co wzbudziło kontrowersje w branży na temat tego, czy należy wprowadzić „mechanizmy awaryjne (circuit breakers)” w celu przeciwdziałania ryzyku ataku.

W wywiadzie Andre Cronje podkreślił, że wczesne DeFi opierało się na niezmiennych smart kontraktach, ale obecnie wiele protokołów polega na możliwych do aktualizacji kontraktach, wielopodpisowych uprawnieniach, infrastrukturze poza łańcuchem oraz ręcznych procesach operacyjnych. W istocie przekształciło się to z „niezmiennego dobra wspólnego” w „zyskowny biznes nadający się do operacyjnego zarządzania”. Zaznaczył, że na tle ostatnich incydentów bezpieczeństwa — w tym ataków na DeFi na kwotę około 280 mln USD i 293 mln USD — ryzyko w branży rozszerzyło się z prostych luk w smart kontraktach na infrastrukturę, kontrolę uprawnień oraz ataki socjotechniczne, czyli „ryzyka w stylu Web2”.

W ramach zarządzania ryzykiem, Flying Tulip, z którym związany jest Andre Cronje, niedawno wprowadziło mechanizm awaryjny, który w przypadku nietypowych wypłat opóźnia lub ustawia w kolejce wypłaty, zapewniając około 6 godzin na reakcję w sytuacjach awaryjnych, aby zapobiec systemowej panice i dalszym stratom.

Jednak ten mechanizm wzbudził również kontrowersje. Michael Egorov uważa, że mechanizm awaryjny może wprowadzić nowe, scentralizowane powierzchnie ataku — jeśli jest kontrolowany przez sygnatariuszy lub administratorów, może sam stać się nową luką bezpieczeństwa lub źródłem ryzyka zamrożenia środków. Podkreślał, że DeFi powinno dążyć do minimalizacji interwencji człowieka, a nie zwiększania liczby węzłów kontrolowanych ręcznie. Analitycy branżowi wskazują, że ta debata w istocie odzwierciedla, iż DeFi stopniowo odchodzi od idealnego modelu „kodu jako prawa” w stronę rzeczywistej architektury „hybrydowego zarządzania i kontroli operacyjnej”, a granica bezpieczeństwa jest obecnie redefiniowana.